เธอสองคนในความทรงจำ

posted on 29 May 2015 19:16 by yu2529
             มีหญิงสาวสองคนที่ผมยากจะลืม คนหนึ่งเธอรักผมแต่ผมไม่รัก อีกคนหนึ่งผมรักเธอ แต่เธอกลับไม่รักผม คนแรกเป็นสาวหูหนาน เพื่อนร่วมชั้นมหาวิทยาลัย เธอหน้าตาธรรมดา ไม่ค่อยชอบพูดจานัก เพราะงั้นผมจึงไม่ค่อยได้สังเกตเห็นเธอเท่าไร คิดไม่ถึงว่าวันหนึ่งตอนอยู่ปีสาม เธอก็มาหาผมแล้วยัดจดหมายฉบับหนึ่งใส่มือมา จากนั้นก็วิ่งหนีไปอย่างกับขโมย พอเปิดอ่าน ผมถึงได้เข้าใจ ผมในตอนนั้นแค่รู้สึกว่าเป็นเพียงเรื่องตลก เพราะในความทรงจำผมนั้นไม่เคยมีเธออยู่เลย    
              ในคาบเรียนวันที่สอง ผมคืนจดหมายเธอไป เธอไม่เงยหน้าขึ้นมาเลยจนกระทั่งหมดคาบเรียน ตั้งแต่นั้นมา ทุกครั้งที่เจอผม เธอมักจะก้มหน้าเดินผ่านไปเงียบๆ
                ปลายภาคเรียนนั้น ผมป่วยหนักมาก อยู่โรงพยาบาลนานถึงหนึ่งเดือนกว่า ขณะที่กำลังกังวลเรื่องการสอบปลายภาคที่ใกล้เข้ามา เธอก็มาหาผมอย่างไม่คาดคิด แถมยังเอาสาลี่ที่ผมชอบกินมาฝากด้วย ผมเกรงใจมาก เธอปอกเปลือกไปพลางพูดว่า "ฉันไม่ได้โกรธนายหรอกนะ ความรู้สึกน่ะมันบังคับกันไม่ได้ วางใจเถอะ ค่อยๆรักษาตัวละกัน ฉันจดเลคเชอร์ทั้งห้าวิชาไว้ให้หมดแล้ว"  ผมจึงผ่านการสอบมาได้ด้วยการดูเลคเชอร์ของเธอ
                หลังเรียนจบ ผมไปเจียงซู ส่วนเธอไปหูหนาน เธอมักจะส่งจดหมายมาหา คอยเป็นห่วงผม ภายหลังเธอมีความรักและได้แต่งงานไป แต่พวกเราก็ยังคงเป็นเพื่อนที่ดี ส่งจดหมายหากันไม่ขาด
ภายหลังถึงแม้ว่าผมจะได้เจอผู้หญิงมากหน้าหลายตา แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่เจอคนที่ถูกใจเสียที หลังจากทำงานไปได้สามปี ผมก็สอบได้เป็นนักศึกษาปริญญาโท พอเรียนถึงปีที่สอง ผมก็เจอเข้ากับสาวสวยคณะเคมี ครั้งนี้ทำให้ความรู้สึกผมถึงกับต้องสูญเสียการควบคุม สาวซูโจวคนนั้นมีดวงตาเป็นประกาย ฟันขาวสวย ถึงจะไม่จัดว่าแต่งตัวทันสมัยนัก แต่ก็แต่งตัวได้เหมาะสม เวลาคุยด้วย เธอจะมองแล้วส่งยิ้มให้คุณ สวยชะมัด
                คนบ้านเกิดเดียวกับผมพักหอเดียวกันกับเธอ ผมเลยไปหาเพื่อนทุกวัน แน่นอนว่ามันเป็นข้ออ้าง วันไหนที่ผมไม่ได้พบเธอก็จะรู้สึกเหมือนว่าขาดอะไรไปบางอย่าง เป็นแบบนี้อยู่ครึ่งปี ในที่สุดวันหนึ่งผมก็ทนไม่ไหว ผมตามหาเธอ เจตนาแกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้พูดกับเธอว่า ช่วงนี้อ่านนิยาย ซึ้งมาก พอเธอถามว่าเป็นหนังสืออะไร ผมก็บอกว่าเป็นเรื่องโศกนาฏกรรมความรัก หนุ่มสาวรักกัน แต่เพราะไม่กล้าสารภาพรัก สุดท้ายก็เหลือไว้แต่ความเสียใจ ผมถามต่อว่า "เธอเคยรักใครแต่ไม่กล้าบอกไหม" ครู่เดียวหน้าเธอก็แดง พูดเบาๆว่า "มี..."
             "งั้นเธอก็บอกเขาสิ เขาอยู่ที่ไหนล่ะ"  ผมรีบถาม
             "อยู่ตึกเดียวกับนายน่ะแหละ" 
ผมตื่นเต้นมาก "ชั้นไหน"  
              "ชั้นสาม"
              "ห้องไหน" เสียงผมเริ่มสั่นระรัว
"312!" ผมรู้สึกเหมือนถูกผลักลงไปในน้ำเย็น ผมอยู่ห้อง 301
               ตอนหลังได้คุยอะไรกันอีก ผมก็จำไม่ได้แล้ว จำได้แค่ว่าตอนที่เดินออกมาจากหอพักของเธอ ผมขาอ่อนไปหมด... คืนนั้นผมรู้สึกราวกับว่าพรุ่งนี้พระอาทิตย์จะไม่ขึ้นอีก ผมเกลียดเธอ
                ผานไปหนึ่งอาทิตย์ ผมยังคงตกอยู่ในห้วงทุกข์ วันหนึ่งพอกินข้าวเย็นไปแล้ว ผมก็เดินมาที่ทะเลสาบในสวนมหาวิทยาลัย คนคนหนึ่งค่อยๆเดินมา ทันใดนั้น ผมก็ได้พบผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างทะเลสาบ ซบหน้าลงบนหัวเข่า กำลังร้องไห้ ผมเดินเข้าไปจะปลอบโยน แต่คิดไม่ถึงว่าเป็นเธอ 
                "เกิดอะไรขึ้น" ผมถาม
                  เธอร้องไห้โฮ รอให้สงบลง เธอจึงบอกผมว่า วันนั้นหลังจากคุยกับผมแล้ว เธอก็ไปสารภาพรักกับผู้ชายที่อยู่ห้อง 312 แต่คิดไม่ถึงว่าผู้ชายคนนั้นจะมีคนที่ชอบตั้งนานแล้ว
                  วันนั้นผมรู้สึกว่าตนเองยิ่งใหญ่เสียเหลือเกิน ปลอบเธออยู่ครึ่งชั่วโมงกว่าๆ แต่ความปวดร้าวในใจนั้นอย่าได้พูดถึง  ระหว่างทางกลับหอพัก จิตใจผมก็สงบลงไปมาก ความรักนั้นไม่มีเหตุผลอะไรเลย คนบางคน เป็นเพื่อนคุณได้ทั้งชีวิต แต่ไม่ทีทางที่จะเป็นสามีหรือภรรยาได้ เป็นได้แค่เพียงเส้นขนานสองเส้น แม้ว่าจะวาดต่อไปเท่าใด กลับไม่มีทางมาบรรจบกันได้ นีคงเป็นสิ่งที่เรียกว่า "พรหมลิขิต" แต่พรหมลิขิตนี้ไม่ใช่่สิ่งที่คิดว่าจะมีก็มี จู่ผมก็นึกถึงสาวหูหนานขึ้นมา เกิดความรู้สึกขึ้นมาว่า "มีวาสนาต่อกันจงถนอม ไร้วาสนาอย่าได้ฝืน" 
 
ที่มา 桥梁(上) “我记忆中的两个女孩”

Comment

Comment:

Tweet