I LOVE U ^V^

             สำหรับการนั่งรถประจำทางเราเพิ่องหัดนั่งเป็นเมื่อตอนม.5อะนะ แรกๆแบบตื่นเต้น หลังๆคิดไปคิดมาไม่เห็นมีไรเลย ตื่นเต้นมาไมน้อตอนนั้น หลังจากนั้นการเดินทางด้วยรถประจำทางก็เป็นเรื่องธรรมด๊าธรรมดาอะนะคะ แต่ว่า...มันมีเหตุการณ์ที่ทำให้เรารู้สึกว่าขึ้นรถประจำทางบ้านเรานี่มัน...บางทีก็บ้าๆบอๆนะ ลองอ่านดูละกาน         

            มีวันนึงเราขึ้นสาย29 รถสีน้ำเงิน คนเต็มเหยียด ยืนลูกเดียวค่ะ ยืนไปสักพัก ทำไมคนข้างหลังมันชอบเอามือมาโดนกระโปรงเรานักนะ รำคาญ..ก็เลยเบี่ยงตัวหลบไปทางคุณป้าแล้วเอากระเป๋ามากั้น ก็ไม่โดนแล้ว สักพักคนมันขึ้นมาเยอะมากกกก เราเลยต้องหันตัวกลับไปเหมือนเดิม ร้อนก็ร้อน เฮ่อ ปรากฎว่าไอ้คนข้างหลังก็เอามือมาชนเราเหมือนเดิม เราชักสงสัย พอดีรถจะจอดป้ายพอดี เหลือบไป วันนั้นตาเราเห็นไม่ชัดด้วย ลืมยอดตา เห็นว่าเป็นแท่งอะไรยื่นออกมาแล้วเขาเอามือไปกำไว้ทำไม พอรถมันเบรกเขาก็เอาตัวพุ่งมาข้างหน้า แม่งโดนมือเราพอดี คราวนี้เห็นชัดเจนเลยว่าเป็นอวัยวพเพศ อี๋......งั้นที่เอามาชนเราตลอดก็....เราร้องกรี๊ดขึ้นมาทีนึง แล้วไอ้คนนั้นมันวิ่งลงรถไปเลยอ้า คนอื่นเห็นเรากรี๊ดก็ทำหน้างงๆ เราก็ไม่รู้จะพูดไง มันหนีไปแล้วว แม่งเอ๊ยยย กระโปรงเปียกอ่าคิดดู แหวะ......

             อันนั้นเป็นกรณีแรก หลายอาทิตย์ต่อมานั่ง187 รถร้อนจากหน้ามาบุญครองไปทางดอนเมือง อยู่ดีๆคนเมาก็กระโดดดึ๋งขึ้นมาบนรถ เหวอมาไงเนี่ย กระเป๋ารถเมทำหน้าไม่ต้อนรับเท่าไร แล้วเขามาถามว่ายืนไหวป่าวไปนั่งหน้าซะ แล้วก็บ่นๆว่าเมื่อเช้าก็มีคนเมา คนอื่นเขาลุกหนีกันหมดเลย สักพักเฮียแกก็โดดลง เออมาเร็วไปเร็วแฮะ พอรถไปถึงอนุสาวรีชัยสมรภูมิ คนขึ้นมานั่งหมดแล้ว คนยินบ้างเล็กน้อย ยังดูโล่งๆ รถก็ออก แต่มันก้ยังติดๆอยู่ แล้วก็มีพี่สาวคนนึงวิ่งพาคนตาบอดมาขึ้นรถ บอกพี่รอด้วยๆๆๆๆๆ เสียงดังมา แต่รู้ไหมคะว่ากระเป๋ารถเมว่าไง  ที่นั่งเต็มแล้วไม่มีที่นั่งแล้ว แล้วก็ออกรถไป อ่าววว คือเราว่านะถ้าเขาขึ้นมายังไงก็ต้องมีคนลุกให้นั่ง แล้วรถประจำทางมันก็มีที่สำหรับคนพิการอยู่แล้วอ่า เรานี่โมโหอ่า แต่ทำไรไม่ได้ คนเราแล้งน้ำใจ ตอนเราลงรถก้าวขายังไม่ทันพ้นประตูรถแม่งออกแล้ว ดีนะขาไม่ไปกะรถน่ะ แล้วก็มีน้องนักศึกษาอีกคนวิ่งมาพี่คะ รอด้วยๆๆ เหอะๆยังคงไม่จอด.......