I LOVE U ^V^

ติกันตามสบายเลยค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาวิจารณ์ค่ะ

รอยยิ้มของแม่

ถึงตอนนี้ฉันถึงเพิ่งเข้าใจความรู้สึกของคุณแม่ในเวลานั้น

จำได้ว่าตอนที่พ่อเป็นเสมียนในชนบท ในบ้านมีแขกทยอยมาไม่ขาดสาย กระทั่งพ่อไม่ได้ทำ

งานเป็นเสมียนแล้ว แขกก็ลดลงเป็นธรรมดา ที่บ้านอาศัยเพียงเงินเดือนของพ่อในการประคับประคองครอบครัว ตอนนี้จู่ๆก็ไม่มีเงินเดือนของพ่อแล้ว ฐานะทางบ้านก็อัตคัตขัดสนเป็นอย่างมาก พ่อกลับสบายอกสบายใจ ไม่มีงานก็ไม่มีภาระ แบกจอบเสียมแล้วมุ่งหน้าเข้าทุ่งนาไป แต่ว่าอาศัยเพียงเท่านั้นไม่สามารถรับมือกับค่าใช้จ่ายทางบ้านได้ ครั้นแล้วพ่อก็เกิดความคิดที่จะไปตั้งแผงขายของ

ริมถนน

ไม่ทราบว่าแม่เขาได้พิจารณามานานเท่าไรแล้ว ด้วยความกล้าหาญ ถึงได้ตัดสินใจลงไป ในเวลานั้นแม่อายุได้36ปี ที่บ้านตายายแม่เป็นลูกคนสุดท้อง ก่อนหน้าที่จะแต่งงานกับพ่อ ก็ถูกเอาอกเอาใจมาตั้งแต่เล็ก แล้วจะให้แม่โยนไอ้ความหยิ่งนั่นทิ้งไปได้อย่างไรกัน จะให้ไปตะโกนขายของตามท้องถนนน่ะหรือ? ฉันไม่รู้เลยจริงๆ

แม่เคยขายข้าวของอยู่หลายอย่าง น้ำมัน ผัก ผลไม้ อาหารจานด่วน ซาลาเปา ฉันจำเรื่องที่ลึกซึ้งที่สุดได้เรื่องหนึ่ง มีหนหนึ่งแม่ขายผลไม้ ไม่ระวังทำผลไม้ช้ำไปหลายลูก แม่ไม่อยากจะขายไปในราคาถูก ก็เลยเอากลับบ้านมาให้ฉันกิน ในเวลานั้นฉันยังไม่รู้ความ กินผลไม้ไปก็คิดไปว่า ถ้าทุกวันแม่ทำผลไม้ช้ำหลายๆลูก ก็คงจะดีมากเลยล่ะ!

ตอนนั้นแม่ไม่ได้ทานเลย เพียงแค่มองฉันทาน แม่พิงประตู ยิ้มให้ฉัน รอยยิ้มนั้นเหมือนกับกำลังปลาบปลื้มใจ ทว่าก็ไม่ใช่ เหมือนกับกำลังขวยเขิน แต่ว่าก็เหมือนเพียงบางส่วนเท่านั้น จนกระทั่งบัดนี้ ฉันโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว พยายามดิ้นรนในสังคมที่เป็นอยู่ ถึงได้เข้าใจถึงรอยยิ้มนั้นบ้าง มันเป็นอารมณ์ไหนกันนะ ! วันเวลาผ่านไป ทุกครั้งที่นึกถึงรอยยิ้มนั้น ใจก็มักจะเต้นไม่เป็นส่ำ ควบคุมตัวเองไม่ได้ แล้วน้ำตาก็ไหลลงมา ฉันพูดกับตัวเองว่า ขยันเข้าไป เพื่อแม่ เพื่อรอยยิ้มนั้นของแม่!

ดูเหมือนว่าฉันได้รับอิทธิพลมาจากแม่ ตั้งแต่เด็กฉันก็มีความหยิ่งในเกียรติของตัวเองเป็นอย่างมาก เข้มแข็งยิ่งกว่าใคร ฉันเดินเข้าสู่สังคม อาศัยความเข้มแข็งเอาชนะอุปสรรคทั้งปวง ทว่าก็เพราะไอ้ความหยิ่งในเกียรตินั่นแหละที่ทำให้โอกาสหลุดลอยไปครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันยิ่งทวีความศรัทธาในตัวแม่ยิ่งขึ้น แม่ยืนอยู่ที่ถนนใหญ่ ตะโกนเร่ขายของ เพื่อเงินหนึ่งสองเหมาแม่ตะโกนจนหน้าแดงก่ำ ฉันคิดว่าถ้าหากฉันอยู่ในสถานการณ์แบบแม่อย่างนั้น ฉันจะมีความกล้าที่จะไปยืนตะโกนเร่ขายของที่ถนนหรอ? ถึงที่สุดแล้วฉันคงทำไม่ได้เท่าขั้นที่แม่ทำหรอก! 

ตอนนี้ฐานะเศรษฐกิจทางบ้านดีขึ้นแล้ว พ่อแม่ลงทุนเงินก้อนหนึ่ง เปิดร้านขายซาลาเปา การค้าขายถือว่าไม่เลว ทุกวันผ่านไปอย่างมั่นคง แต่ที่น่าเสียดายคือ การที่ไม่ได้เห็นรอยยิ้มนั้นของแม่อีกแล้ว

ฉันไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือว่าเสียใจดี?