I LOVE U ^V^

แปลจากหนังสือเรียนข้าน้อยเอง

汉语写作教程（下）（中级）

เรื่องนี้เห็นมันน่ารักใสๆดี เลยลองแปลดู คิดไปคิดมายากเหมือนกันง่า เหื่อๆ แต่ต้นฉบับแต่งน่ารักสุด ๆถ้าแปลแล้วมันได้ไม่เท่าเขา ขออภัยเน้อ

เรื่อง เข้าใจผิด..(误会)

แต่งโดย หยางฟั่ง （杨放）

นิทานเรื่องนี้เกิดขึ้นในชั่วโมงเรียนภาษาอังกฤษของบ่ายวันหนึ่ง

Today well learn lesson 13 ,please turn to page 15.

(วันนี้เราจะเรียนบทที่ 13 กัน กรุณาพลิกหนังสือไปหน้า 15 ด้วย)

ผมพลิกหนังสือเปิดตามอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นก็มีกระดาษแข็งสีชมพูที่แต่งแต้มด้วยสีสันสดใสปลิวหล่นลงมาจากหนังสือ ผมค่อยๆเก็บมันขึ้นมาดูแล้วก็อดที่จะตะลึงไม่ได้ บนกระดาษนั้นเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า I love you forever. ( ฉันจะรักคุณตลอดไป)

คาบนั้นอาจารย์บรรยายอะไร ผมไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย ใครกันนะ? เอ้อ ใช่แล้ว เมื่อช่วงเช้าเสี่ยวเสียนมายืมหนังสือภาษาอังกฤษผมไป ใช่แล้ว จะต้องเป็นเธอแน่เลย! ถึงเราทั้งสองจะพูดได้ว่าเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เป็นเพื่อนบ้านกัน ชั้นประถมมัธยมไปกลับโรงเรียนทางเดียวกัน ว่าแต่เธอมามีความรู้สึกดีๆกับผมอย่างนี้เมื่อไรกันเนี่ย? คิดไปคิดมา ผมก็อดที่จะหน้าแดงใจเต้นไม่ได้

หนึ่งวัน.... สองวัน.....เวลาผ่านไปชั่วพริบตา แต่เสี่ยวเสียนกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ยังคุยยิ้มกับพวกเพื่อนๆเหมือนเดิม หลายวันมานี้แม้แต่ความรู้สึก ร้อนรน ของผมเธอก็ไม่สนใจ แต่ผมนี่สิกลับยิ่งจะอดกลั้นอารมณ์ไม่อยู่แล้ว

วันหนึ่งบนทางกลับบ้านหลังเลิกเรียน ผมกำลังคิดเรื่องนี้อย่างกลัดกลุ้มอยู่ ทันใดนั้นเสี่ยวเสียนก็วิ่งตามผมมา ยิ้มให้แล้วถามว่า พักนี้เป็นยังไงบ้าง ไปเจอเรื่องอะไรแย่ๆมาหรือเปล่า พักนี้ทำไมนายดูจิตใจว้าวุ่นจัง ยังจะพูดเน้นคำว่า จิตใจว้าวุ่นเป็นพิเศษอีกแน่ะ สำหรับ ความห่วงใยของเธอ ทำให้ความสงสัยและความกลัดกลุ้มมันเข้ามาจู่โจมหัวใจผมเป็นระลอกๆ ผมทนไม่ไหวเลยหันกลับไปมองเธอแว่บหนึ่ง ผมอยากจะวิ่งหนีไป แต่กลับก้าวไม่ออก ผมเผชิญหน้ากับเธอ คิดว่าคงจะอ่านสีหน้าเธอออกแล้วได้อะไรบ้าง เธอกลับเบิกตาโพลงจ้องผม ไม่หันหน้าหนีไปไหน พูดเสียงต่ำๆว่า นายมาจ้องฉันทำไมเนี่ย? ทันใดนั้นเองไม่รู้ว่าผมไปเอาความกล้ามาจากไหน ผมเอาเจ้าแผ่นกระดาษสีชมพูที่ผมเฝ้าเพ่งพิจ มันมาแสนนานยัดใส่ลงไปในมือเธอ ก็เพราะนี่น่ะสิ แล้วรีบกลับหลังวิ่งหนีไป

ผมได้ยินแต่เสียงร้อง หวา~ ของเธอทีหนึ่งเท่านั้น

วันที่สองของชั่วโมงเรียนภาษาอังกฤษ ผมเปิดหนังสือภาษาอังกฤษไปตามปกติ แล้วก็มีเรื่องที่เกินความคาดหมายขึ้น

ก็คือมีกระดาษสีฟ้าอ่อนปลิวตกลงมาจากหนังสืออีกแล้ว หลังจากที่ผมตระหนกไปพักหนึ่ง ผมก็ค่อยๆคลี่มันออกมาดู ยังคงเป็นลายมือของเสี่ยวเสียน..

ขอโทษจริงๆนะ กระดาษแผ่นนั้นฉันตั้งใจจะแนบไปกับของขวัญที่ส่งให้แม่ในวันเกิดน่ะ ไม่เคยคิดที่จะเอาไปสอดไว้ในหนังสือนายเลย ฉันทำให้นายลำบากจริงๆ ช่วยยกโทษให้ฉันเถอะนะ

เสียน.

เวลานั้น ความทุกข์ของผมก็มลายหายไปในทันที ผมเงยหัวขึ้นมาเจอกับใบหน้าแดงระเรื่อที่เปื้อนยิ้มของเสี่ยวเสียนพอดี ผมเลยยิ้มแหยๆตอบเธอกลับไปทีหนึ่ง